Auto-generated excerpt
Wprowadzenie
Dzika sikorka, czyli Turdus merula, jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych i znanych ptaków w Europie. Jest członkiem rodziny kurawiałków (Turdidae) oraz bliskim krewnym innych gatunków sikorek. W tym artykule przedstawione zostaną cechy charakterystyczne dzikiej sikorki, jej wygląd i zachowania w przyrodzie.
Wyróżniki dzika
Dzika sikorka jest ptakiem średniej wielkości, zbudowanym silnie. Mierzy około 25 centymetrów długości oraz waży maksimum do 120 gramów. Ma głowę szarobrunatną, szyję i grzbiet zielonkawoszary, Wild Robin natomiast spód ciała żółto-zielony ze znakami ciemniejszymi. Nogi są stosunkowo długie i silne.
Wygląd
Dzika sikorka ma wyraźnie określone cechy charakterystyczne w swoim wyglądu. Szczególnie można zauważyć jego:
Zachowania
Dzika sikorka jest ptakiem o szerokim spektrum zachowań. Występuje w wielu różnych siedliskach, od lasów do ogrodów i parków miejskich. Można ją spotkać na ziemi oraz pomiędzy górnych gałęzi drzew.
Jasne są jej nastawienie na zdobywanie pożywienia głównie z traw, pąków wierzbowych, lub mrozoodpornej liści kwitnących (np. lipy). Podczas żerowania dzika sikorka przyjmuje charakterystyczną pozę – opuszcza skrzydła i noga, a głową ustawia się pod kątem 90 stopni do ziemi.
Zachowanie w okresie lęgowym
Dzika sikorka to ptak monogamiczny. Na czas rozrodu pojawiają się niebieskawe młodości na boczkach u samca, a także zmiana ubarwienia szata zielono-grzbietu.
Samica buduje gniazdo na drzewie lub kępce w podszyciu. Zwykle składa od dwóch do czterech jaj, które wysiadują przez okres około 12-15 dni. Pisklęta wykluwają się bezbarwne i niezdolne do lotu oraz są pełnie zależne od rodziców. Te opiekują się nimi w ciągu następnych kilku tygodni, aż ukształtuje się na nich skrzydła.
Zachowanie migrujące
Dzika sikorka jest jednym z tych gatunków ptaków, które nie odbywają dalekich lotów między kontynentami. Mając jednak zdolność do dłuższych przelotów w kierunku północy lub na południowy wschód w trakcie całego roku.
Rynek dzikiej sikorki
Dzika sikorka występuje na obszarze od Europy Zachodniej aż do Azji Centralnej. Są to tereny rolniczo-leśne z bogatym siedliskiem i wiele różnorodnych miejsc do życia.
Jakość żywności
W języku potocznym określa się dzikich sikorek jako drapieżców, ponieważ te ptaki łapią owady z ziemi. Sama rzeczywistość jest jednak bardziej złożona i różnorodna.
Dzika sikorka odnotowana została również w literaturze naukowej, m.in. jako drapieżnik niesiony przez ludzi na nowe tereny.
Jedzenie
W czasie żerowania działa jak mały robak z ustażonych dziobem i czerpiący pożywienie głównie z traw.